فرآیند A2O

    A2O نوعی فرآیند بیولوژیکی است که در آن عناصر نیتروژن و فسفر نیز تصفیه و حذف می گردد. A2O مخفف Anaerobic/Anoxic/Aerobic است که اشاره به قرارگرفتن سه واحد بی هوازی، آنوکسیک و هوازی در کنار یکدیگر و بصورت متوالی است. از آنجاکه تخلیه عناصر نیتروژن و فسفر به محیط زیست موجود رشد بی رویه گیاهان و مرگ جانوران آبزی می شود، حذف این عناصر در مواقعی که پساب سیستم تصفیه به آبهای سطحی، دریا و یا چاه جذبی تخلیه می شود، ضروری است. 

    فرایندهای بیولوژیکی نظیر لجن فعال، لجن فعال با هوادهی گسترده، RBC و MBR نمی توانند ازت و فسفر را حذف نمایند. در این فرآیندها نیتروژن و فسفر موجود در ترکیبات مختلف تنها به ترکیباتی حاوی نیترات، فسفات و نیتریت تبدیل شده و حذف نمی شوند.  عدم حذف این عناصر به علت غلظت بالای اکسیژن (بیش از دو میلیگرم در لیتر) در آنهاست. این درحالی است که به منظور حذف بیولوژیکی نیتروژن و فسفر لازم است که مخلوط فاضلاب و باکتریها برای مدتی در شرایط غیرهوازی (آنوکسک) و بی هوازی قرار بگیرند. 

 

 مکانیسم حذف نیتروژن (ازت)

     نیتروژن در فاضلاب خام عمدتا بصورت یون آمونیوم و آمونیاک وجود دارد. به منظور حذف نیتروژن لازم است که نیتروژن موجود در این ترکیبات بصورت گاز Nدرآید. باکتریهای موثر در تصفیه فاضلاب قادر به تبدیل مستقیم آمونیوم به گاز نیتروژن نیستند بلکه این عمل را طی چند مرحله به انجام می رسانند. در مرحله اول باکتریهای هوازی با کمک اکسیژن محلول، آمونیوم را ابتدا به نیتریت (NO-2) و سپس نیترات (NO-3) اکسید می نمایند. در مرحله بعدی در شرایطی که غلظت اکسیژن محلول پایین باشد، باکتریها برای ادامه حیات  از اکسیژن موجود در ترکیبات از جمله نیتریت و نیترات استفاده کرده و گاز نیتروژن را آزاد می نمایند.  به مرحله اول که تبدیل نیتروژن آمونیاکی به نیتریت و نیترات است، نیتریفیکاسیون و به مرحله دوم که احیاء آنها به گاز نیتروژن است، دینیتریفیکاسیون می گویند.  

     براساس فرآیند تشریح شده در واقع علت جایگیری واحد آنوکسیک در فرآیند A2O  کاهش غلظت اکسیژن محلول به اندازه کافی و ایجاد شرایط برای تولید گاز نیتروژن می باشد. 

محدوده